آسیمیلاسیون
با
اسکان سیستانی های حاشیه نشین تهران در استان
گلستان و شهرک سازی یکبار دیگر مسئله آسیمیلاسیون مطرح میگردد.
ریشه آسیمیلاسیون به زمان سلطنت پهلوی برمیگردد. که به
بهانه بسته شدن سد بر روی رود هیرمند توسط دولت افغانستان
وخشکسالی زابلی ها را به منطقه گرگان و گنبد(گلستان) فعلی کوچ داد. در آن
زمان سلطنت پهلوی چندین هدف را تعقیب میکرد. 1- سد سازی متواتر در
مقابل ترکمن 2-
آسیمیلاسیون 3- استفاده از این نیروی انسانی ارزان در
امور کشاورزی زمین های غصبی از ترکمن ها
و .......که البته این سیاست برای دراز مدت تنظیم شده بود. ما با نگرش
دقیق به گوشه شرقی ترکمنصحرا یعنی استان خراسان شمالی فعلی میبینیم
که عشایر کرمانج نیز دقیقآ برای یک چنین هدفی کوچانده شده
بودند. با وقوع انقلاب شیعی که منجر به تولد یک جمهوری شیعه
شد. این مهاجران به دلیل مزیت مذهبی شیعه از حمایت مستقیم و
آشکار دولت مرکزی قرار گرفتند.به
طوری که زمینهائی که در زمان سلطنت
پهلوی توسط خاندان و عمال سلطنتی غصب شده بودند . به جای آنکه به صاحبان
اصلی آن واگذار گردد به این مهمانهای ناخوانده سپرده شد. امور
اداری منطقه نیز به اینها واگذار گردید. وامهای سنگین با
مبالغ کلان و طرح های صنعتی- وامهای خرد و کلان برای ازدواج
و وامهای با بهره نا چیز در حد رایگان برای شهرک سازی و ساخت مسکن
برای این مهمانهای نیازمند دیروز و آزمند امروز ادامه سیاست
شوونیستی آسیمیلاسیون حکومت سلطنتی پهلوی بود که به وسیله
جمهوری شیعه اجرا میشد. ایجاد واحدهای مسکونی که مثل قارچ
رشد میکردند و به سرعت از ده به بخش و از بخش به شهرستان تبدیل میشدند.
تا از مزایا و فرهنگ شهری برخوردار باشند. در شرایطی
که کمش دپه و ماراوادپه با آن قدمت
تاریخی و عمق محرومیت هنوز هم بخش میباشند. قارقی و امچلی و خوجه نپس با آن
وسعت و جمعیت و تاریخ کهن برای ابتدائی ترین تسهیلات شهری عاجزانه
استدعا میکنند و در خراسان شمالی امند و باغلق کماکان روستا
میباشند
جمهوری
شیعه علاوه بر پیروی از تمامی سیاست های
شوونیستی سلطنت پهلوی تبلیغ و ترویج مذهب شیعه را هم اضافه کرده تا
بدین شکل در درون ترکمن ها نفوذ کند. البته آمار نشان میدهد
که شیعه در درون خود شیعه ها نیز رو به افول رفته و شیعیان
به مسیحیت و دیگر ادیان و مذاهب میگروند. و تبدیل به مذهبی
منفور و ملعون گردیده
برای ما
هیچ جای شک و تردید نمانده که این سیاست
ریشه کهن و سازمان یافته دارد. حال برای ما چه راهی باقی مانده ؟
به قول استاد علامه اقبال لاهوری : قوت هر ملت از جمعیت است
و برای ما تنها راه جمعیت است جمعیت
آلپ آرسلان
14 شهریور 1385
